تو همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی
دلت از سبزه و گلها تهی مانده است
و دست بینوای شاخه هایت خالی از برگ است
تنت در پنجه ای از مرگ است
مرا هم برگ و باری نیست ز هر عشقی تهی ماندم
نگاهم در نگاه گرم یاری نیست
تو از این باد پاییزی دلت سرد است
و طفل برگها را پیش چشمت تیرباران می کند پاییز
که از هر سو چو پولکهای زرد از شاخه می ریزند
تو می مانی و عریانی- تو می مانی و جدائی
الا ای باغ پاییزی
دل من هم دلی سرد است
و عشق برگهای آرزویم را
به دست ناامیدی تیرباران می کند پاییز
ولی پاییز من پاییز اندوه است
دلم لبریز اندوه است
چنان زرینه پولکهای تو کز جنبش هر باد می لرزد
مرا برگ نشاط از شاخه می ریزد
نگاه جان پناهی نیست
که از لبهای من لبخند پیروزی بر انگیزد
خطا گفتم - خطا گفتم
تو کی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی
تو را در پی بهاری هست
امید برگ و باری هست
.
.
.
بهاری پشت سر داری
تو را دل شادمان باید
الا ای باغ پائیزی
غمت عزم سفر دارد
همین فردا دلت شاد است
ز رنج بهمن و اسفند آزاد است
تو را در پی بهاری هست
امید برگ و باری هست
ولی در من بهاری نیست
امید برگ و باری نیست
تو را گر آفتاب بخت نوروزی
لباس برگ می پوشاند
مرا هرگز امید آفتابی نیست
دلم سرد است و در جان التهابی نیست
تو را گر شادمانه می کند باران فروردین
مرا باران به غیر از دیده تر نیست
تو کی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی
تو بزمت می شود از تابش گلها چراغانی
ولی در کلبه تاریک جان من
نشان از کور سوئی نیست
نسیم آرزویی نیست
گل خوش رنگ و بویی نیست
اگر در خاطرم ابریست-
ابر گریه ای تلخ است
که گلهای غمم را
آبیاری میکند شبها
اگر بر چهره ام لبخند می بینی-
مرا لبخند اندوه است بر لبها
تو کی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی........!!!!!
«دعا کنان دعا کنید که محتاجم به دعا»
